De bevalling deel 2

Ik vertel in 2 delen de weg naar de bevalling. Deel 2 het laatste deel.

Eenmaal thuis aangekomen hebben we wat gegeten, het besef dat dit onze laatste avond samen was drong langzaam door. Ondertussen kreeg ik last van krampen dat kwam door de ballonkatheter, in het ziekenhuis had ze me al geadviseerd om een paracetamol in te nemen. Dat deed ik dus maar, gelukkig zakte de kramp een beetje weg. Ik ben onder de douche gestapt en lag om 20:15 al heerlijk op bed. Ik hoopte dat ik mede door de paracetamol een goede nachtrust zou hebben want de wekker zou om 6uur weer afgaan. Om 1:00 ‘S nachts werd ik wakker jammer de katheter zit er nog in, hopend dat hij er de volgende ochtend uit zou vallen anders zou ik misschien nog een dag moeten wachten. Na een wc bezoekje viel ik weer heerlijk in slaap.  
Woensdag 10juni: de wekker gaat, de grote dag is aangebroken, vandaag zouden we eindelijk onze kleine man gaan zien. Tenminste dat was de bedoeling want ondertussen hing dat ding nog steeds leuk tussen m’n benen te bungelen. Rustig ontbeten nog even snel naar de wc en dan hup de auto in. Toen ik op de wc zat hoorde ik een plons, ik keek achter me in de wc-pot en ja hoor daar lag hij, de ballonkatheter was er uit gevallen! Dat betekende dat ik dus 3cm ontsluiting had. Terwijl ik nog op de wc zat gelijk m’n moeder gebeld: niet schrikken de baby (niemand wist wat het geslacht was) is er nog niet maar het gaat vandaag wel gebeuren, je hoort het als de baby er is doei! Ik hing op en we scheurden naar het ziekenhuis. Eenmaal aangekomen kreeg ik een suite toegewezen. Daar lagen we weer aan de ctg rustig te wachten tot de verloskundige zou komen. Na een tijdje kwam ze binnen met achter haar een jongen/man. Heb je er bezwaar tegen als hij vandaag meekijkt? Vanbinnen riep ik heel hard NEEEEEEEEE! Maar ik zei natuurlijk: ja hoor is goed (tenslotte moet je het in de praktijk leren toch?). Ze voelde hoeveel centimeter ik nu precies had, met haar vingers kon ze er 4 centimeter van maken. Dat ging dus voorspoedig. Om 09:00 werden mijn vliezen gebroken en kreeg ik weeënopwekkers. Ik had al helemaal bedacht dat ik lekker nog onder de douche of in bad wilde om heerlijk te ontspannen, maar doordat ik aan allemaal toeters en bellen hing en Liam een schedelelektIMG_2655rode in zijn hoofdje had om hem in de gaten te kunnen houden ging dat niet. Op de laagste dosis weeënopwekkers reageerde ik zo heftig dat ik na een uur al niet meer wist waar ik het zoeken moest, ik bleek ondertussen op 5centimeter te zitten. Ik vroeg om de pijnpomp, ondanks dat Edwin me heel goed hielp kon ik de weeën niet wegpuffen. Wat voor mij een eeuwigheid leek was natuurlijk maar 5 minuten voordat ze met het infuus aankwamen. Ik als een gek op de knop drukken ik moest van die pijn af. Gelukkig zakte het weg en was ik soort van stoned. Blijkbaar had ik netjes elk uur een centimeter. Ik weet door de pijnpomp niet veel meer van mijn bevalling, alleen nog dat Edwin rond 12uur eten kreeg en dat ik het raar vond dat ik niks kreeg en dat we uiteindelijk gezellig met die jongen/man heb zitten praten (hij wil iets van sportarts worden wat doe je dan in vredesnaam op deze afdeling? vroeg ik). Eigenlijk vind ik het wel heel jammer dat ik er niet veel meer van weet, maar het stonede gevoel was ook heerlijk. Om 14:00 zat ik op de 10 centimeter en uiteindelijk mocht ik dan om 14:05 persen en om 14:25 is onze kleine man geboren. 10 minuten later kwam de placenta ook mee. Na 39 weken en 6 dagen wachten mochten we eindelijk heerlijk gaan genieten van ons heerlijke mannetje. Het was uiteindelijk een zwangerschap en bevallig die ik zo weer over zou willen doen.   


Naam: Liam van der Bok

Gewicht: 3310 gram 

Lengte: 50cm lang.
In mij volgende blog lees je hoe mijn eerste weken als kersverse mama verliepen.

Liefs, Mèlanie

 

2 thoughts on “De bevalling deel 2

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge