miskraam

De dag dat onze wereld even helemaal op zijn kop stond…

Ik heb lang getwijfeld of ik deze blog zou plaatsen, aangezien ik niet zo heel erg actief meer ben. Toch heb ik besloten om deze blog wel met jullie te delen. Vandaag is het namelijk precies een half jaar geleden dat onze wereld even helemaal op zijn kop stond. Ik wil jullie wel waarschuwen dat sommige stukken misschien to much information kunnen zijn, en voor sommig mensen ook nare herinneringen op kan roepen. 

Het is maandagochtend 23 oktober, de dag nadat ik een gezellig weekendje met collega’s naar Breda en Tilburg ben geweest. Maar ook de dag dat ik eigenlijk al 2/3 dagen overtijd ben. Ik besloot dus om een zwangerschapstest te doen. En zoals ik eigenlijk al verwacht had geeft de test aan 1-2 weken zwanger. Super blij roep ik Liam naar mij toe, ik geef de test aan hem en zeg dat hij een broertje of zusje gaat krijgen. We lopen naar beneden aangezien Edwin bezig is met ontbijt. Ik zeg dat hij even naar Liam moet kijken omdat hij een verrassing heeft. Super blij is hij dan ook als hij deze test in handen krijgt. 

Wij zijn zwanger!!

miskraam

Every superhero needs a sidekick

Twee dagen later belde ik de verloskundige om een afspraak te maken voor de eerste echo. 15 november kunnen we daar terecht. Behalve dat ik zo nu en dan wat moe ben heb ik gelukkig nergens last van.

Ondertussen bestelde ik een leuk shirtje voor Liam waarop stond every superhero needs a sidekick. Ik wilde dat Liam dit shirt zou dragen als we naar mijn ouders en Edwin zijn ouders zouden gaan. Maar de zending liet lang op zich wachten, ik besloot dus nog maar een losse sticker te bestellen en die zelf op een shirt te drukken. 

Het is zondag 12 november, het zelf bedrukte shirtje was klaar de andere had ik na 2 weken nog steeds niet binnen. We besloten om vandaag langs onze ouders te gaan. Maar voordat we weg wilden gaan begon ik opeens te bloeden, niet zoveel maar toch het was bloed. Shit dacht ik als het maar niet mis gaat. We besloten toch om eerst langs mijn ouders te gaan, en het goede maar ook het lichtelijk slechte nieuws te vertellen. Ze waren blij maar schrokken ook wel, afwachten maar.

Die dag was ook mijn neefje zijn verjaardag, we gingen er naar toe maar had er eigenlijk niet zo heel veel zin in. Elke keer als ik naar de wc ging was ik weer bang. Maar het bleef nog steeds maar bij een beetje bloed.

Cursus

Die maandagochtend besloot ik toch maar even naar de verloskundige te bellen. Ze vroeg wat informatie en zolang er nog geen klontjes bijzaten het van alles kon betekenen, als ik wilde mocht ik wel even voor controle langs komen. Ik besloot om thuis te blijven en het achteraan te kijken, tenslotte had ik over twee dagen de echo we zouden dan wel zien hoe of wat. Toen ik even later naar de wc ging verloor ik toch ook wat klontjes bloed. Shit zou het nu dan toch echt mis zijn? Ik besloot om te gaan werken en het er maar bij te laten, tenslotte kon de verloskundige en ik hier niks aan doen. Als het zo zou zijn dan zou de miskraam vanzelf komen.

De volgende dag had ik een cursus van mijn werk in Cappele a/d Ijsel, lichtelijk zenuwachtig ging ik naar de cursus. Wat als ik onderweg een miskraam zou krijgen of wat als het tijdens de cursus zou gebeuren? Telkens als ik naar de wc ging leek het alsof het bloeden minder werd. Mijn moeder en ik hielden contact, als het niet zou gaan moest ik van haar naar huis komen, maar het ging prima.

De eerste echo

Woensdag 15 november eindelijk brak de dag van de eerste echo aan. Nadat Liam van de peuterspeelzaal terug kwam brachten we hem bij mijn ouders. Vervolgens gingen Edwin en ik op weg naar het ziekenhuis. Na een paar minuutjes wachten mochten we naar binnen komen, ik ging op bed liggen en vertelde over het bloeden. Ik kreeg een inwendige echo.

Tot onze grote schrik en blijdschap zagen we dat daar een heel zwak kloppend hartje te zien was, wel was het vruchtje wat aan de kleine kant. We waren zo blij en de tranen rolden dan ook over mijn wangen. Maar we wisten dat een zwak hartje twee dingen kon betekenen, of ik was toch nog niet zover en begon het dus net te kloppen of het betekende dat het kindje zou sterven. 

Ik wist precies wanneer ik mijn eisprong had gehad en wanneer het kindje verwekt was, ik was dus precies het aantal weken als geschat werd wist ik. En Liam had zo’n duidelijk kloppend hartje bij de eerste echo, dat een miskraam toch meer voor de hand zou liggen. 

Ik moest voor de week later maar een afspraak maken om te kijken of het vruchtje wat gegroeid was. Mocht het tot een miskraam komen konden we die afspraak gebruiken voor een nacontrole.

Toen we terug in de auto zaten, had ik wel het gevoel dat ik al niet meer zwanger was. We reden naar huis en ik stuurde mijn zus en schoonzusje een app met de echo. Liever wilden we dit persoonlijk doen maar aangezien het op dat moment alle kanten op kon gaan besloot ik het maar op deze manier te doen. 

Miskraam

Die nacht werd ik rond 4uur wakker met krampen, om vervolgens weer in slaap te vallen. Rond 7uur werd ik wakker en moest ik plassen, toen ik op stond voelde opeens een soort knap, ik voelde het vruchtje loskomen. Het bloed en de klonten gutsten eruit. Shit dit was het dan, met een zwangerschap van bijna 8 weken was ik ons kindje verloren. Ik heb Edwin geroepen, en op de wc een potje zitten janken. 

Al gauw herstelde mij weer en terwijl ik nog op de wc zat, belde ik de verloskundige wakker. Ik vertelde wat er was gebeurd en dat ik een miskraam had gekregen. De komende dagen moest ik het bloeden even goed in de gaten houden en dan zouden we volgende week kijken of ik uit mezelf schoon was geworden.

Ik vermande mezelf en ben gaan douchen. Die middag ben ik lekker met Liam gaan winkelen om even mijn gedachten verzetten.

De loop van de week verloor ik steeds minder bloed. Een week later stond er dus die afspraak gepland. Via een inwendige echo konden we zien dat ik gelukkig helemaal schoon was, en er geen curettage nodig was. We mochten dus weer proberen om zwanger te worden, iets wat ik dan ook direct weer zou willen.

Schuldgevoelens

Hoewel ik er heel nuchter in stond en nog steeds sta, heb ik de weken erna thuis toch ook de nodige tranen gelaten. Hoewel een miskraam meestal ontstaat door een chromosoomafwijking had ik toch de nodige schuldgevoelens. Ik heb namelijk tot ik de positieve test in handen had, gewoon doorgerookt. Ik heb mezelf regelmatig afgevraagd of ik zelf schuld aan die miskraam had. De kans op een miskraam bestaat daardoor wel. 

Toch heb ik mij er maar bij neerlegt en gedacht het dan maar eenmaal zo moest zijn. En voor nu gelukkig moet zijn met ons lieve mannetje wat hier lekker in huis rondloopt.

Natuurlijk hoop ik dat ik jullie dit jaar toch nog een blog mag delen waarin ik jullie goed nieuws kan vertellen…

Uitgelichte afbeelding:  Pixabay

11 thoughts on “De dag dat onze wereld even helemaal op zijn kop stond…

    1. Dankjewel. Ja klopt hoor was echt niet leuk, gelukkig sta ik er verder heel nuchter in. Haha nee zal ik niet meer doen…

    1. Oh echt jeetje meid wat heftig voor je. Ik moet heel eerlijk zeggen en dat klinkt misschien erg of stom voor iemand die een kinderwens heeft, maar ik was er al gauw heel nuchter in. Voor mij persoonlijk voelde dat zo. Ik denk er ook niet zo heel veel meer aan, vandaar dat ik deze blog ook eigenlijk zonder verdriet heb kunnen schrijven… wat natuurlijk niet uitsluit dat het gewoon heel erg is… Hoe gaat het met jou en hoe ver was je?

      1. Het gaat kut. Zit thuis in de ziektewet, dit was een druppel voor mij bovenop mijn al eerder voelende burn out klachten. Ik kreeg met 7 weken een slechte echo, kindje groeide niet. Met 8 weken nog een en niks veranderd. Toen de miskraam opgewekt.

        Ik kan het wel goed onder ogen zien. Ik weet dat de natuur zijn werk doet en ik kan zwanger worden maar het is zo een gigantische klap na zoveel blijdschap eindelijk na al zo lang lopend traject. Maar het is gewoon kut om mee te moeten maken.

        Zo te lezen heb jij het een goed plaatsje kunnen geven, dat hoop ik ook over een aantal weken te kunnen zeggen.

  1. Och schat, voel je aub niet schuldig.. die dingen gebeuren -hoe ongelooflijk K*T het ook is- helaas nou eenmaal.. been there.. Ik zal de datum en de dag zelf never nooit meer vergeten. Maar weet dat er licht is aan het einde van de tunnel!! Ook bij jullie komt er straks weer een geweldig mooi plaatje op het scherm! Denk aan jullie

    1. Dankje wel wijffie. Toch blijft dat klote roken een dingetje. Ben daarna toch maar weer gewoon verder gegaan omdat ik nog een half pakje had liggen… soms denk ik dan maar shit happens. Heb er alle vertrouwen in dat het vanzelf weer goed komt, net als bij jullie. Hoewel je nu wel dan weer f een pittige zwangerschap hebt, is het straks allemaal waard Xx

    1. Oh echt wat erg zeg. Ja zelf was ik er natuurlijk al wel een beetje op voorbereid maar toch. Het blijven altijd van die dingen die hoopt dat mensen nooit mee hoeven te maken

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge