Echo

Met je benen opgetrokken, bedekt onder een handdoekje…

En daar lig je dan, met je benen opgetrokken, bedekt onder een handdoekje en je netjes bijgeharkte down under te wachten tijdens de eerste echo. Te wachten tot de kleine frummel in beeld komt, te wachten tot er een mooi kloppend hartje te zien is. Die eerste echo’s zijn altijd lekker inwendig dus dan wil je natuurlijk wel een beetje goed voor de dag komen tijdens dit bijzondere moment.

7 weken en 5 dagen

Op maandag 6 augustus mochten we dan eindelijk naar het ziekenhuis voor de eerste echo. Om kwart voor 10 hadden we een afspraak en na ongeveer tien minuutjes wachten werden we naar binnen geroepen. Na de vraag of alles goed ging mocht ik gelijk op het onderzoeksbed of hoe je het wil noemen plaats nemen. 

Lichtelijk gespannen lag ik daar toch wel te wachten tot de kleine frummel in beeld kwam. Behalve de krampen die ik af en toe in m’n bovenbeen en onderbuik voelde had ik verder geen klachten dat het nog eventueel mis zou gaan maar toch je weten maar nooit. Na de miskraam is zo’n eerste echo toch wel weer heel spannend. Maar gelukkig zagen we meteen onze kleine frummel van een paar millimeter groot met een bijbehorend mooi kloppend hartje. Tot nu toe zag alles er gelukkig heel goed uit en werden we op 7 weken en 5 dagen geschat, en dag verder dan mijn eigen berekening.

Glimlach van oor tot oor

We hadden net tien minuutjes naar ons wondertje mogen kijken en ook Liam zat vol bewondering naar zijn broertje of zusje te kijken. Met een mooie echo liepen we naar buiten en maakten we een vervolgafspraak voor de termijnecho. Eenmaal in de auto maakte ik gauw een foto van de echo en stuurde die naar mijn ouders, schoonouders en mijn zus dat alles er goed uitzag. Met een grote glimlach van oor tot oor reden we naar huis.

Grote avonturen beginnen klein

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge