Vanmiddag

‘Tot vanmiddag mama!’

‘Tot vanmiddag mama! Ja ik zal oppassen.’

Dat is vast het gene wat Romy en Savannah die morgen, zoals elke morgen geroepen hebben voordat ze weer naar school gingen. Alleen die middagdag zouden de twee meisjes nooit meer thuis komen.
Een hel waar je als ouder nooit in terecht wilt komen.

De angst, onmacht en de onzekerheid die dit met zich meebrengt. Waar zijn ze, wat is er met de meisjes gebeurt en waarom zijn deze meisjes vermoord. Dingen die de familie, maar wij eigenlijk allemaal toch wel willen weten.
Want waarom wordt op elke mogelijke manier de vrijheid van deze meisjes, en van ons allemaal afgepakt. Moeten we dan allemaal voor de rest van ons leven, over onze schouders heen kijken? Kunnen we dan nooit meer normaal over straat. Altijd in angst leven, op wat er misschien komen gaat. Want nu zijn het deze twee jonge meiden geweest, maar wie weet gebeurd het binnenkort bij jou in de omgeving. Er is al zoveel angst in de wereld, moeten we dan echt onze (voornamelijk) dochters voortaan overal naar toe brengen en ophalen? Iets waar we zeker niet over na moeten en willen denken, maar het is voor tegenwoordig zeker wel de realiteit.

De dader

Wat bezielt iemand om zoiets te kunnen doen. Waarschijnlijk nog zo jong en dan al zo’n zieke geest te hebben. Waar is het misgegaan? Zit die gene aan het ontbijt met de gedachte: welk meisje kan ik vandaag pakken of is het een plan wat al weken zich in het hoofd afspeelt?
Dingen die wij ons toch weer keer op keer af zullen vragen, maar het antwoord nooit op zullen krijgen.

Rust zacht…

uitgelichte afbeelding: Pixabay

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge