Deborah vertelt | 18 weken na de IVF punctie, hoe kijk ik terug op deze periode?

Vandaag deel ik weer een verhaal van Deborah. Zij is na een medisch traject ondertussen alweer 21 weken heel gelukkig zwanger van een meisje. 

Ik weet nog heel goed dat wij een jaar geleden onze 2e IUI behandeling in gingen en dat de artsen hun twijfel uitspraken tegenover ons, of deze behandeling wel voor ons zou gaan werken. Na een paar gesprekken kwam eigenlijk de conclusie dat ze niet dachten dat wij met IUI zwanger zouden raken en dat we beter konden overstappen op IVF. We werden ook vrij snel op de wachtlijst gezet die toen nog zeker een halfjaar zou duren. We mochten kiezen om te stoppen tot die tijd met de behandelingen, wat de artsen geen slecht plan vonden. Of we konden door gaan tot maart 2016, totdat IVF opgestart kon worden. Wij kozen voor het laatste en hebben in totaal 7 IUI behandelingen ondergaan met helaas, maar zoals verwacht, geen positief resultaat.
Eind maart stonden we gepland voor een informatie bijeenkomst in het AMC in Amsterdam. Ik had mij vooral via internet ingelezen en samen de foldertjes door gebladerd. Alle ervaringen die ik las waren zo verschillend. Ik las horror verhalen, maar ook hele positieve verhalen. Na de bijeenkomst zouden we beslissen of we dit écht wilde gaan doen. Ik heb hele goede gesprekken gehad met de psycholoog waar ik een aantal maanden onder behandeling was. Ik kon stoppen met alles en weten dat we misschien nooit een kindje zouden kunnen krijgen of het in ieder geval 1x proberen, want waar was ik nou precies bang voor? Dus wij besloten er voor te gaan. Ik keek er naar uit maar tegelijk ook enorm tegen op. Ik telde de dagen af totdat ik moest beginnen met alle medicaties en onderzoeken.DeborahToen we besloten er voor te gaan mocht ik bij de apotheek in het ziekenhuis een tas vol alle medicatie halen. Zeg gerust twee tassen vol. 2 soorten injecties en hormonen. Ik schrok van de hoeveelheid (en achteraf was dit nog te weinig 😉 ). Ik begon een maand voor de start van deze behandeling met de psycholoog te werken aan mijn prikangst. Bij het zien van een naald kreeg ik al een paniekaanval en ik moet straks toch echt mezelf 2x per dag injecteren. De jaren hiervoor kreeg ik ook wel eens injecties, maar ik zorgde er altijd voor dat iemand anders deze kon zetten. Maar 2x op een dag de thuiszorg over de vloer vond ik ook iets teveel van het goede. Dus ik ging er voor de volle 100% voor.

De eerste keer injecteren was in het ziekenhuis, samen in een kamertje met de assistente van de gynaecoloog, de psycholoog en manlief. De psycholoog gaf mij wat ademhalingsoefeningen en andere tips om rustig te blijven, wat een top mens! Kon ze niet altijd bij mij zijn als ik moest injecteren? Eerst zette de assistente de injectie in mijn buik, de tweede deden we samen en de derde deed ik helemaal alleen, ook manlief mocht hem een keer zetten voor het geval ik toch een paniekaanval thuis zou krijgen. Die prik moest er nu eenmaal in! Trillend op mijn benen maar zo trots als een pauw verlaatte wij het kamertje. Toen mochten we thuis aan de slag. Ik kreeg een ‘oefen’pen mee naar huis. En ik ging mezelf injecteren op de tijden dat ik straks ook zou gaan injecteren met de echte medicatie. Dit ging de ene dag beter dan de andere dag en als het mij niet lukte, zette manlief hem.

Na een maand had ik er wel vertrouwen in dat dit goed ging komen. Mijn buik was al blauw van alle injecties nog vóór we überhaupt waren begonnen, maar ach. Ik liet mijn buik trots aan iedereen zien. Hihi. Eind april kregen we het startschot dat we echt mochten starten! Ik was bloednerveus. Mijn eerste injectie was namelijk met een andere soort naald dan waar ik al die tijd mee geoefend had. Maar na een kwartiertje zat hij er toch in! Wat een drama.. waar was ik in godsnaam aan begonnen? Deze naald was een stuk vervelender en echt niet prettig. Nog niet gesproken over de vloeistof die brandde als een malle. Maar misschien was ik gewoon te gespannen geweest en zou het morgen beter gaan.. Maar ook morgen en de dag erna was een drama. Ik vond die spuit 10x niets en iedere avond duurde het langer voordat hij in mijn buik zat met de vloeistof erin. Heel wat tranen gelaten en scheldwoorden gezegd. Na wat googlen kwam ik erachter dat er een crème bestond die vaak bij kinderen wordt gebruikt voor injecties. Deze verdoofd de huid en schijnt het minder gevoelig te maken.Deborah

Na wat telefoontjes mocht ik het crémetje ophalen bij de apotheek. Ik voelde mij echt een aansteller, maar die injecties moesten er gewoon in. En nog weken in de stress zitten omdat ik mij de volgende dag weer moest prikken, werd ook niet echt fijn. De eerste keren prikken met de crème bleef spannend. Zou het echt werken? Maar wat een super middel is dat! De vloeistof bleef soms wat gemeen, maar de injectie ging er steeds sneller in. Ik prikte mezelf zelfs op het toilet in een restaurant als we uiteten gingen. Appeltje eitje! Waarom hebben ze mij dit niet eerder verteld..

Na 4 weken injecteren kregen we te horen dat mijn lichaam klaar was voor de punctie. Ik had in totaal 12 mooie eicellen en de meeste waren rijp om te springen! Er zat wel een (groot) risico aan deze punctie, aangezien er aan 1 eierstok 7 goede eicellen zaten maar ook nog 9 kleintjes die eventueel ook nog door zouden kunnen groeien. Dat zou betekenen dat er 16 eicellen konden gaan zitten aan 1 eierstok en dat vonden de artsen toch een beetje spannend. Toch besloten we met de artsen dit risico te nemen, de weg er naar toe was niet makkelijk geweest en anders zouden we alles moeten afbreken en weer opnieuw moeten beginnen. Ik zat dus tegen het randje van over stimulatie..

Vrijdagavond 27 mei 2016 mocht ik mijn laatste injectie zetten en zondag 29 mei zou de punctie plaats vinden. Ik was bloedje nerveus, want alle horror verhalen die ik had gelezen gingen vooral over de (pijnlijke) punctie. We waren die zondag netjes op tijd op de afdeling van het AMC in Amsterdam. Rond kwart over 8 werden wij naar binnen geroepen door de verpleegster. Ik moest mezelf omkleden, ik kreeg een muts op, een lange jurk en slofjes aan. En ook manlief moest er aan geloven. Daarna werd ik naar een ander kamertje gebracht waar ik mocht gaan liggen op een bed. De verpleegkundige legde wat dingen uit en maakte de medicatie klaar. Ik kreeg eerst 2 paracetamols, 2 diazepam en een injectie morfine. Na een halfuurtje voelde ik dat toch wel aardig zitten. Ik werd zoooo enorm rustig, alle spanningen waren zo goed als verdwenen. Wat een top spul!Deborah

Manlief moest nog even naar het laboratorium om zijn werkje te doen en toen ik daar alleen lag op het bed, viel ik zowat in slaap. Rond 9 uur werd ik naar binnen gereden, alle gegevens werden gecheckt, manlief was ondertussen ook weer terug en er werd een echo gemaakt om te kijken hoeveel eicellen er nu te zien waren. De arts benadrukte nog even dat het een grote punctie was, fijn! Mijn blaas werd nog even gecheckt en die vonden ze toch niet leeg genoeg, katheter erin, auw! En twee verdovingsspuiten down under rijker en ze konden beginnen.

Het aanprikken van de eicellen was zo ontzettend pijnlijk. Er was gelukkig een fijne verpleegkundige die precies aangaf wanneer ik diep in en uit moest ademen. Manlief zijn hand heb ik totaal fijn geknepen (sorry schat J ), en de tranen gleden echt over mijn wangen. Af en toe werd er even een pauze ingelast zodat ik even rustig op adem kon komen. Er werd volop tegen mij gepraat door alle mensen die om mij heen stonden, maar 90% van alle gesprekken gingen langs mij heen. Ik zat compleet in een eigen wereldje. De andere eierstok was beter te doen en kon ik ook mee kijken op het scherm. Ik kreeg de buisjes met vloeistoffen te zien en ik zag zelfs mensen achter een raampje zitten die deze buisjes meteen onderzochten. Super bijzonder hoeveel mensen er bezig zijn voor jou.

Ze zijn hooguit 20 minuutjes bezig geweest, voor mij voelde het als uren. Toen alles erop zat werd ik terug gereden naar het kamertje waar ik eerder lag. Het duurde even, maar de verpleegkundige had de uitslag voor ons. Wij hadden gehoopt op 10 mooie eicellen, maar het waren er maar liefst 21! Ik was zoooo ontzettend blij! Ik moest nog even blijven liggen, kreeg wat water en uiteindelijk toestemming om mij om te kleden en naar huis te gaan.. Dat omkleden ging niet helemaal volgens plan (helaas!). Manlief en de verpleegkundige namen mij mee naar een kamertje waar ik mij eerder ook moest omkleden. Ik werd neergezet op het bankje en moest écht blijven zitten. Manlief probeerde heel schattig mijn sokken aan te doen. Maar na een aantal minuten werd ik helemaal niet lekker. Ik zei tegen manlief dat hij iemand moest halen omdat ik mij niet goed voelde. Verder herinner ik mij niets meer. Toen manlief terug kwam met de verpleegkundige kregen ze geen contact met mij. Mijn ogen draaide en trilde, de verpleegkundige voelde geen polsslag en sloeg alarm. Maar toen kwam ik eigenlijk weer bij. Ik werd weer terug op bed gelegd en kreeg 3 biscuitjes, thee met veel suiker en een dextro. De verpleegkundige die toch al wat jaren dit werk deed, had dit nog niet eerder mee gemaakt. Manlief was totaal in shock en ik genoot van mijn biscuitjes en mijn mierzoete kopje thee haha.

Na een halfuurtje besloten we om het nog een keertje te proberen. Dat ging eigenlijk best redelijk. Ik werd aangekleed door manlief en in een rolstoel gezet en naar beneden gereden. Na heel veel bezorgde vragen van manlief of het echt wel ging, werd ik in de auto gezet en begon de reis naar huis van ruim 1,5 uur en dat was zeker geen pretje! Alle heuveltjes en dingetjes voelde ik, ik kon alleen maar zover mogelijk liggen en was zo ontzettend moe door alle medicatie, maar mijn ogen dichtdoen betekende weer dat ik misselijk werd.. Eenmaal thuis aangekomen ben ik meteen in bed gekropen en heb ik heerlijk geslapen. Ik moest zo rustig mogelijk doen en veel drinken i.v.m. de over stimulatie. Ik kon niet zitten of zelfstandig opstaan want werd dan zo ontzettend draaierig. Maar er werd echt super goed voor mij gezorgd. Ik was zo ontzettend trots op mijzelf en ik vond het allemaal zo heftig wat er was gebeurd. De pijn was heftig, maar in de loop van de dagen erna ging het steeds een stukje beter. We moesten afwachten of er een bevruchting had plaats gevonden en of we dus een terugplaatsing zouden krijgen, super spannend!

Dinsdagavond keek ik stiekem in mijn online dossier van het AMC en zag ik een afspraak gepland staan voor de volgende dag. Ik mocht op de dag zelf bellen (1 juni 2016) of we een terugplaatsing zouden hebben en we zouden horen hoeveel bevruchtingen er hadden plaats gevonden. Ik hing zo vroeg mogelijk aan de telefoon natuurlijk om te horen of wij die middag naar Amsterdam mochten komen, wij waren eigenlijk enorm positief over het feit dat er 21 eicellen waren aangetroffen. Als we er daar 5 van over houden is dat toch een mooie score? Maar dat viel even flink tegen. Direct aan de telefoon werd ons verteld dat er van de 21 eicellen maar 1 bevrucht was geraakt en deze zou deze middag dus teruggeplaatst worden. Wooow, 1 poging…. Dit betekende dat als deze kans niet lukt, wij weer van voor af aan zouden moeten starten. Zag ik dit zitten? Eigenlijk niet, 3 dagen na de punctie zag ik dat echt niet zitten. Maar we moeten positief blijven! Na een uurtje flink verdrietig te zijn geweest besloten we om positief te zijn en te gaan voor dit wondertje. Hoe sterk moet je zijn als je van de 21 eicellen de enige bent die is door gedeeld tot een perfecte 8 delige embryo?

Die middag lag ik dus weer in hetzelfde bed, in dezelfde kamer alleen dan nu voor een terugplaatsing. Hier was ik niet heel bang voor want ik wist dat dit niet pijnlijk zou zijn. We kregen op een scherm een foto te zien van onze embryo die teruggeplaatst zou worden. Wauw, het mooiste celletje wat wij ooit hebben gezien! Met een dun rietje werd deze embryo op de goede plek gelegd. Ik voelde mij meteen super trots en eigenlijk zwanger! Ik ben zwanger van ons embryootje! En ook al wisten we niet of ik deze zwangerschap 9 maanden mocht uitdragen, toch voelde ik mij enorm dankbaar..Deborah

En wat er twee weken later gebeurde weten jullie ondertussen natuurlijk al! Wij zijn momenteel 20 weken zwanger van een super mooi meisje, wauw! Als ik hierop terug kijk weet ik dat het het allemaal waard is geweest en dat ik enorm blij ben dat ik dit heb gedaan, maar of ik dit ooit nog eens zou doen weet ik nog niet. Gelukkig vergeet je snel alle pijn en verdriet, maar sommige herinneringen blijven je zo diep bij. Voor nu mogen wij gaan genieten van ons meisje en dat doen wij voor de volle 100% en wat de toekomst ons brengt, zullen wij wel zien. Daar zijn wij momenteel totaal niet mee bezig. Genieten, genieten en genieten! Zwanger zijn is zo mooi en bijzonder (tot nu toe dan ;)).

Liefs

4 thoughts on “Deborah vertelt | 18 weken na de IVF punctie, hoe kijk ik terug op deze periode?

  1. Wat mooi geschreven. Eigenlijk wist ik nooit echt wat dat hele IVF traject betekend.
    Heftig hoor dat jullie dit hebben moeten doormaken.
    Ben super blij dat jullie nu kunnen genieten van de zwangerschap. X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge