depressief

Persoonlijk verhaal: toch weer depressief…

Een aantal maanden geleden vertelde ik nog dat ik niet bang was om na mijn bevalling weer depressief te worden. Nog niet wetende dat er op dat moment weer een depressie op de loer lag. Dit keer een prenatale depressie, iets waar ik zelf nog nooit van gehoord had.

Sterk zijn

Zelf dacht ik dat ik nu wel sterk was en dat dit mij niet nog eens zou gaan gebeuren. Tenslotte wist ik nu wel het hoe en wat ervan. Maar depressief zijn heeft niks met sterk zijn te maken, blijkbaar is de ene persoon er gewoon gevoeliger voor dan de ander. Vaak speelt er bij een depressie ook nog een combinatie van verschillende factoren een rol. Dit kan onder andere iets biologisch of psychisch zijn. Bijvoorbeeld hormonaal, iets erfelijks of een negatieve ervaring die nooit verwerkt is.

Dat het niets met sterk zijn te maken heeft, maar gewoon eigenlijk een gevaarlijke ziekte is kun je ook af en toe op het nieuws zien of in de krant lezen. Depressief zijn is eigenlijk zo gevaarlijk dat bij sommige mensen niks lijkt te helpen en ze geen uitweg meer zien. In het ergste geval kan dit dus voor sommigen fataal aflopen.

Moe, somber en geen zin

Sommigen denken te weten hoe je je voelt. Want ja iedereen is toch weleens moe, voelt zich somber of heeft nergens geen zin in, alleen dan in een minder erge vorm. Maar nee zolang je zelf nog nooit depressief bent geweest weet je niet hoe iemand zich voelt. Dagelijks zetten we voor de buitenwereld een masker op en dan zie je er goed uit en lijkt het ook allemaal mee te vallen. Maar elke dag weer die strubbeling, die tranen en die gedachtes die zorgen ervoor dat je compleet op bent.

Een postnatale- of een prenatale depressie

Een paar dagen na de bevalling krijgt (bijna) elke vrouw te maken met de beruchte kraamtranen. Dit heeft nog niks met depressief zijn te maken, toch kunnen deze tranen overgaan in paniek, stress, gedachtes en angsten. Als dit aan de orde is dan is het verstandig om hier niet mee rond te blijven lopen maar hulp te gaan zoeken. Dit zijn namelijk de beruchte symptomen van een postnatale depressie.

In het begin van je zwangerschap is het vaak logisch dat je niet helemaal lekker in je vel zit. Je bent moe, onzeker en je hormonen kunnen flink op gaan spelen. Meestal gaat dit over maar bij een prenatale depressie worden deze klachten na de eerste maanden juist alleen maar erger. De symptomen hiervan zijn vergelijkbaar met die van een postnatale depressie. Permanente vermoeidheid, concentratieproblemen, somberheid, angst om rare dingen te gaan doen, de baby niet meer willen en paniekaanvallen.

 

depressief

Persoonlijk

Lang heb ik getwijfeld of ik dit verhaal zou delen, aangezien niet altijd alles met de buitenwereld gedeeld hoeft te worden. Toch heb ik besloten om wel mijn verhaal te vertellen, omdat er naar mijn idee toch nog een soort taboe op rust. We willen niet dat mensen anders over ons gaan denken en praten er liever ook niet over met buitenstaanders. Waarom zou je ook, wat hebben zij er mee te maken of wat schieten zij er nou mee op? Vandaag dus toch mijn verhaal, mocht je vragen hebben, voel je vrij om ze te stellen…

Tweede trimester

Terwijl we in het tweede trimester waren aangekomen, merkte ik ook dat ik langzaamaan steeds steeds meer geïrriteerd raakte. Zou ik dan nu al depressief worden? Ik kon niet veel meer hebben en kreeg nare gedachtes, je snapt dus al het werd er niet bepaald gezelliger op thuis. Ik was geen leuke vrouw maar zeker ook geen goede moeder. Waardoor ik nu weer gedachtes kreeg die het op sommige dagen juist alleen maar weer erger maakten.

Begin november hadden hadden we een gezellig weekje naar Center Parcs geboekt. Een week wat voor mij haast de hel bleek te worden. In deze week ben ik drie dagen lang niet van de slaapkamer afgekomen. Voelde me niks waard, wat deed ik er nog toe iedereen kon best zonder mij, en kon geen plezier hebben. Gelukkig hebben Liam en Edwin zich nog soort van prima kunnen vermaken zonder mij, hoewel het voor hen ook niet leuk was. Een laatste vakantie met z’n drieën die ik op dat moment verpeste.

Naar de huisarts en psychiater

Het lastige bij mij is, is dat ik er niet dagelijks last van heb. Op goede dagen weet ik dat ik niet gek ben maar op slechte dagen kan niets of niemand nog tot mij doordringen. Dat was destijds met Liam ook zo, hierdoor denk je dat het meevalt en stel je de hulp zolang mogelijk uit. Maar toen wij thuis kwamen van Center Parcs leek het mijn moeder, Edwin en mijzelf verstandig om toch maar eens een afspraak te maken bij de huisarts.

Vanwege de zwangerschap wilde ze mij geen antidepressiva geven, omdat het niet bepaald gunstig is voor je baby. Iets wat ik zelf ook eigenlijk liever niet wilde maar ik moest toch geholpen worden? De huisarts raadde mij aan om eerst eens met een psychiater te praten. Toen ik in de auto zat besloot ik haar gelijk te bellen, de wachttijd was namelijk zo’n twee weken.

Na twee weken kon ik gelukkig bij de psychiater terecht. Wat een leuke en lieve vrouw was dat, een uur lang ben ik aan het woord geweest en heb alles wat mij dwars zat en wat maar in mij opkwam aan haar verteld. 

Medicijnen 

Na een paar gesprekken te hebben gehad, leek het mijn psychiater toch maar verstandig om over te stappen op antidepressiva. Met alleen gesprekken zou ik er niet komen. Ondanks dat er wel wat gevolgen aanzitten na de bevalling voor de kleine frummel bleek dit toch de beste oplossing voor ons allemaal. Gelukkig zit er al wel wat verbetering in, hoewel de laatste loodjes van de zwangerschap heel zwaar zijn. De laatste weken zit ik weer een beetje in de put om het feit dat nu bijna klaar is en ik deze zwangerschap maar weinig heb kunnen genieten.

En nu verder

Na de bevalling moeten wij sowieso 12 uur in het ziekenhuis blijven. Dit is omdat ze de kleine man nog willen observeren aangezien hij afkickverschijnselen kan hebben. Iets wat natuurlijk niet te hopen is maar de kans bestaat wel.

Als we dan lekker thuis zijn dan is er afgesproken dat ik 61 uur kraamhulp krijg in plaats van 49. Verder blijf ik mijn medicijnen slikken en mijn gesprekken houden. Om meer rust te nemen organiseren we dit keer een kraamfeest zodat we alles maar in één keer gehad hebben. En verder maar zoveel mogelijk hulp vragen en aannemen waar dit nodig is.

4 thoughts on “Persoonlijk verhaal: toch weer depressief…

  1. Dit lijkt me echt heel erg lastig. Hopelijk gaat het snel beter met je en kun je snel weer lekker genieten van je kindjes.

  2. Lieve Melanie Edwin en Liam,

    Wat een verhaal wel goed dat je het wil delen.
    Heel veel sterkte met de laatste loodjes.
    En hou vol je bent een waarde volle lieve vrouw en mamma.
    Groetjes uit Sommelsdijk J&C

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge